Een meteoor of vallende ster is het lichteffect van een meteoroïde die met enorme snelheid (tot tientallen kilometers per seconde) door de atmosfeer van de Aarde beweegt. Een meteoroïde is een brokstuk (stofdeeltje, steen of rotsblok) uit de ruimte. De term meteoor duidt op de bijbehorende lichtverschijnselen: een flits en een lichtspoor. De atmosfeer begint op circa honderd kilometer hoogte, maar is daar erg ijl; pas op ongeveer tachtig kilometer is de hitte zo intens dat het object opgloeit tot een meteoor.^[1] Door de hitte verbranden meteoroïden gewoonlijk volledig, alleen van grote exemplaren kunnen brokstukken de Aarde bereiken. Deze restanten worden meteorieten genoemd en zijn zeer waardevol voor het astronomisch onderzoek naar het ontstaan van het zonnestelsel.

Meteoroïden verschillen sterk in omvang, van een klein stofdeeltje tot een lichaam met een omvang van enkele tientallen meters en een massa van duizenden tonnen, zoals de meteoroïde bij Tsjeljabinsk in 2013. Ze kunnen afzonderlijk komen, maar ook in zwermen of sterrenregens, bijvoorbeeld de Leoniden of Perseïden.

De meteoroïde wordt door de atmosfeer afgeremd. Door de enorme wrijvingskrachten die hierbij optreden wordt de meteoroïde verhit waardoor hij verdampt, al dan niet versneld door uit elkaar te vallen. Bij lichamen groter dan het gemiddelde atmosferische vrije pad (10 cm tot verscheidene meters) wordt dit zichtbare licht veroorzaakt door de hitte als gevolg van ram pressure en niet door wrijving, zoals meestal aangenomen wordt. De wrijvingskrachten doen bovendien ook de omringende lucht oplichten, zoals een elektrische stroom het gas in een buislamp. Er is dus een ionisatie van de omliggende luchtkolom. Het lichtspoor dat ontstaat wekt de illusie van een ster die zich plotseling snel verplaatst of naar beneden valt, vandaar ook de benaming 'vallende ster'.

Een deeltje ter grootte van een erwt geeft al een bijzonder heldere lichtstreep. Een zeer helder lichtspoor (helderder dan de planeet Venus) wordt ook wel een bolide of vuurbal genoemd.

Meteoroïden vallen 24 uur per dag de atmosfeer binnen. Aan de kant van de aarde die op dat moment naar de omlooprichting van de Aarde gekeerd is – waar het op dat moment ochtend is – dringen meer meteoroïden de dampkring binnen dan aan andere kanten. Dat komt doordat de aarde op die plek de meteoroïden tegemoet komt. Maar meteoroïden dringen ook op andere plaatsen de dampkring binnen. De lichteffecten zijn (behalve in zeer uitzonderlijke gevallen) alleen 's nachts te zien. Overdag kunnen meteoren waargenomen worden met radar.^[2]

Zie de categorie Meteors van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.